Torres del Paine 199 keer sterven, 200 keer verrijzen

Na een busrit van 3 uur kwamen we om 12u met 4 aan in Puerto Natales. Met 4 ondertussen want op de bus zat ook een Duitse die alleen ging rond trekken en dus stelde ik voor met ons mee te komen. De 2 Brasilianen had ik ondertusen leren kennen en die gasten bleken echte extreme sporters te zijn. Ze deden iets waarbij je hele dagen moest lopen, zwemmen, roeien, fietsen door bergparcours. Kortom de ideale gezellen om me mee op sleeptouw te nemen zou blijken. De Duitse, OK ze zag er eigenlijk niet uit, maar ik zou ten minste iemand hebben om op mijn tempo mee rond te lopen als de Brasilianen aan dubbele speed begonnen lopen. Ik was ondertussen met de Duitse overeengekomen dat we samen een tent huurden om te kamperen.

Zonder reservatie onderdak vinden in een refugio zou immers niet gegarandeerd zijn.
Vooraleer te vertrekken gingen we wat eten inslaan om dan tegen 2.30 de bus te nemen naar Torres Del Paine 120km verderop.

Aan de ingang stapten we af en begonnen we te stappen tot het eerste basiskamp. We waren de enigen die dit deden. De rest nam gewoon een busje tot dat kamp. Maar het was een goede test om te lopen met een rugzak van +/- 20kg op te rug met daarin je kleren, slaapgerief, tent en natuurlijk eten. Het was zowat anderhalf uur lopen tot het eerste kamp en tegen dan wist k eigenlijk al genoeg STERVEN ging ik. Maar natuurlijk moest het nog allemaal pas beginnen. Immers we zouden nog een dikke twee uur de bergen in lopen tot het basiskamp refigio Chilino van de eerste vallei. Daar kwamen we aan tegen 20.30. Den deze rood en paars van myserie. Tentje opzetten wat eten en knorren maar want we hadden het in ons hoofd om de zonsopgang te zien over de Torres en dus moesten we om 4 uur opstaan.

Tegen half 5 begon de dan de klim naar de top waarbij we in de donker onze weg naar boven zochten, gelukkig nu zonder rugzak die we in het kamp hadden gelaten. Tegen 6 waren we boven natuurlijk net telaat voor de zonsopgang maar het zicht op de Torres was toch meer dan de moeite waard.
Daarna begon de weg naar beneden tot in het kamp, tent opbreken en verder trekken naar het volgende kamp op 6 uur wandelen met rugzak door zeker geen plat landschap maar langs mooie meren. In totaal dus na een goede 10 uur lopen kwamen we daar dan aan volledig kapot. Dus snel wat eten en knorren maar ... Natuurlijk hadden noch ik noch de Duitse vuur of potten bij of iets om warm te eten en waren we op de vrijgevigheid van de Brasilianen aangewezen om ons wat aardappelpuree en risotto toe te schuiven. En dat smaakt op dat moment beter dan eender welk 5-sterrenmaal.

De derde dag stond de Valle Frances op het programma. Dit betekende eerst 3 uur met rugzak tot het Campo Italiano in het dal van die vallei en dan volledig tot boven voor adembenemende zichten op de gletsjer, lichtblauwe meren, en dan helemaal op de top een 360graden view op alle schitterende bergen rondom, elke druppel zweet en verrokken spier was het wel waard ...

Ondertussen waren de Brasilianen al lang vooruitgelopen want ze wilden niet in het kamp onderaan slapen maar een kamp nog 2.30u verderop. Tegen dat ik beneden was om 19.15u was bij mij de pijp meer dan uit en overtuigde ik de Duitse om daar te blijven. Er waren wel geen faciliteiten zoals in de andere kampen dus werd het wassen in de rivier van ijswater en koud eten van brood, worst en kaas. En dat natuurlijk doorspoelen met de Chateau Eau de Neige die in overvloed door de rivier gutst. Lekker toch volledig opgaan in de natuur ;-)

De volgende dag vroeg dus in de achtervolging op de Brasilianen want die moesten we terug te pakken krijgen gezien dit voor mij de laatste dag zou zijn en we hun hoofdlicht gekregen hadden en natuurlijk de wandelstok moesten terug geven. Tegen 10 u kwamen we dus in hun kamp aan waar ik mijn rugzak met veel plezier achterliet om een laatste klim in te zetten van 2 uur om naar het viewpoint te gaan op de gletsjer.

Daar liet ik de rest verder gaan naar hun laatste kamp aan de gletsjer terwijl ik terugliep om de boot te pakken naar het uiteinde van het park en dan de bus te nemen naar Puerto Natales. Helaas had mijn linkerbeen het tegen dan volledig gehad zodat het een terugtocht werd van afzien en in slakkentempo. Klimmen gebeurde in een goede 2 uur, voor het teruglopen had ik een dikke 3 uur nodig. Ik mank vandaag nog steeds ...

Van het weer heb ik helemaal niet te klagen gehad. Als grote uitzondering heb ik eigenlijk 4 dagen perfect zonnig weer gehad, iets wat zeker niet normaal is voor dit gebergte waar het blijkbaar heel vies kan doen, allee toch wat geluk he ...

Volledig voldaan en nog een pak meer blij dat het achter de rug was zei ik daaaaag aan de prachtige bergen met een laatste view op de Cuernos en kwam ik dus terug in Puerto Natales tegen 22.30u waar ik direct al een busje boekte om tegen 7u naar El Calafate te gaan met direct visit aan de beroemde Perito Moreno gletsjer.