Iguazu adembenemende watermassa

Zoals dus gezegd ben ik met de bus naar Iguazu gegaan. De bus was inderdaad meer dan comfortabel met zetels zoals in 1ste klas in een vliegtuig en ook goede service en eten. In tegenstelling tot aangekondigd bleek de rit geen 19u maar "slechts" 16uur te zijn zodat ik al om 11 u arriveerde.
Gezien Adriana zo snugger was haar documenten op de univ te laten kon ze natuurlijk niet naar de Brasiliaanse kant van de watervallen. Ik deed dat dan ook maar direct alleen. Op de bus zat ik met een Australisch koppel van eind 50 die geen Spaans spraken vandaar dat ik als tolk optrad. Na 3 busritten arriveerden we daar een het was een prachtig zicht. Aan de Brasiliaanse kant heb je eigenlijk een zicht over het geheel terwijl de Argentijnse kant je een gedetailleerder zicht geeft.
Ik wandelde dan ook van het ene zicht naar het andere en schoot natuurlijk 10-tallen fotos. Op het eind kom je dan aan de Brasiliaanse kant bij de "devils throat" de grootste en spectaculairste waterval, iets wat je van de Argentijnse kant niet kan zien terzij je een boottocht maakt.


De tweede dag gingen we dan vroeg met zijn twee naar de Argentijnse kant. Daar kan je een circuit boven doen, een op midden niveau en dan kan je met de boot naar een eilandje in het midden varen en daar even baden in het water. Het hoeft geen betoog dat we alles deden en van elk zicht genoten. OP het eilandje gingen we onze picknick eten en tot slot namen we de boot die je niet kortbij maar tot in verschillende watervallen brengt. Gegarandeerd doorweekt maar wel supertof.
S avonds zijn we dan maar gaan eten in een lokaal keetje waar men live muziek uit het noorden van Argentinie bracht (Adri is van daar) en daarvan genoten we met een stevige Caiperinha en wat empenadas (de lokale warme hap alla loempia maar totaal anders )
Tot slot wat pasta gaan eten tegen 12u en terug voor een grote pot ijscream (0.4 kg voor 1 euro).

Vandaag uitgeslapen en seffes nog even naar de falls terug voor een leuke picknick met uitgebreid zicht op de watervallen. Er zijn slechtere plaatsen om te eten in open lucht zou ik zeggen. Dan om 17.45 terug naar BA met de bus.

Tot daar

Geert

Buenos Aires de universiteit van staken en betogen

Vliegen naar Iguazu was dus het plan... De piloten van Aerolineas hebben echter gisteren beslist voor onbepaalde duur te staken waardoor er al zeker geen vlucht zal zijn op zondag. Dus een hoop wachten in het kantoor van Aerolineas om mijn geld voor de vlucht te recupereren en dan naar de busterminal gegaan om te zien of er bussen waren die nog niet waren volgeboekt.

En ja deze avond om 18.30 heb ik al een bus naar Iguazu en die zal daar morgen ongeveer om 13u aankomen. Voor een keer ga ik wel een cama bus nemen hetgeen betekent nog bredere zetels en meer achterover zodat slapen wel moet lukken. Ik heb ineens ook maar mijn vriendin hier meegevraagd dus dat wordt 4 dagen intensief Spaans spreken ...

Gisteren heb ik het theater Colon bezocht. Best een goede rondleiding in een prachtig gebouw en een blik achter de schermen in de werkplaatsen waar de decors, kleding en accessaires worden gemaakt. Helaas was fotos maken verboden en gehoorzaam als we zijn heb ik er dus ook maar 1 stiekem gemaakt.
Natuurlijk op weg naar het hostel ook een grote betoging tegen gekomen pro legalisering van abortus. Andere dagen is er ook altijd wel een of andere betoging. Kwestie van de tijd de doden voor sommigen vermoed ik.


S avonds goed gaan eten in Asia de Cuba en restaurant dat Guy ook wel kent van in Londen. Good stuff dus en na het eten werd het een techno disco met muziek die je een half jaar tot een jaar geleden in de belgische clubs kon horen, zoals Milo. Tegen 4 uur mijne nest ingedoken ...
Tot in Iguazu,

Geert

Terug in Buenos Aires

Na een slopende busrit van 22u ben ik tegen 19u terug in Buenos Aires geraakt. Natuurlijk terug hetzelfde hostel opgezocht en dan rustig wat ronddwalen in de stad en wat pinten gaan pakken. Tegen een uur of 2 ben ik dan maar een goed gaan slapen om vandaag weer verder de stad te ontdekken.

Heb ondertussen al een vliegticket geboekt om zondag middag te vertrekken naar Iguazu. Terug vliegen zit er echter niet in dus zal dat een nieuwe busrit van 20 uur worden dinsdag op woensdag.

Tot de volgende

Geert

Puerto Madryn walvissen, zeeolifanten en pinguins

Zoals al geschreven vloog ik van Ushuaia naar Commodoro, de olie-industriestad van Argentinie. Voor de rest valt daar natuurlijk weinig te beleven.
Op de luchthaven aangekomen bleken er geen taxis te zijn om ons de stad in te brengen : staking van vrachtwagenchauffeurs, ze kennen het hier blijkbaar ook al. Na een uurtje wachten kwam er toch een taxi opdagen. Ondertussen kennisgemaakt met een Zwitsers koppel dat ook gestrand was en naar Bariloche wilde bussen.

In de busterminal bleek de erste bus naar Puerto Madryn om 1.15u s nachts te vertrekken om tegen 7 u aan te komen. Natuurlijk direct een ticket gekocht want ik ging niet in die saaie stad slapen. Natturlijk had ik heelwat tijd te doden en dus ging ik met de Zwitsers eerst wat wandelen en dan eten al er om 20.30 eindelijk een restaurant de naam waardig de deuren opende. Tegen 22u moesten de Zwitsers naar de terminal voor hun bus en liep ik dus nog wat rond om dan een van buiten leuk uitziend cafe in te duiken tegen 23u. Natuurlijk was ik daar volledig alleen (wie gaat op maandag avond nu op cafe). En dus maar tegen de cafebaas beginnen zeveren over de stad en de economie die daar rond de olie draait en dus minstens 3-voudige salarissen in vergelijking met andere steden in het noorden.

Enfin tegen 1u de bus op om nog maar eens weinig te slapen. Tegen 7 u aangekomen direct naar een hostel gelopen en baggage gedumpt een tour geboekt en binnen het kwartier al op het busje gesprongen richting Peninsula Valdes. Daar tegen 10u aangekomen op een boot gesprongen en op zoek naar de walvissen. Uiteindelijk een moeder met jong gevonden en die een tijdje gevolgd. Indrukwekkende beesten en we mocht ook een zeldzaam zicht meemaken waarbij zowel moeder als jong uit het water omhoog kwamen om met grote kracht neer te splatshen, prachtig maar natuurlijk is de foto wat bewogen van verwondering.

Uiteindelijk dan naar een volgende bestemming waar de zeeolifanten op het strand liggen. De dominante man kan tot 150 vrouwen voor zich opeisen, van potentie gesproken.

Daarna naar wat pinguins (morgen een tour gepland waarbij ik er duizenden zal zien) en dan kwam de verrassing een school van 6 orcas was daar net aan het jagen. Indrukwekkend maar natuurlijk erg ver zodat je met een digitaal toestel maar wat kan aanklooien. Maar toch enkele shots die bewijzen dat we er waren. De orcas verder op 2 andere plaatsen gevolgd zodat er een andere attractie oversloegen , vraag me niet wat...

De volgende dag dus een volgende trip naar Puncta Tombo waar de grootste colonie pinguins zit buiten Antarctica. De tour startte echter met een boottocht op zoek naar dolfijnen. Een speciale soort die wit en zwart zijn. Het bleek echter een een slechte dag want ik heb er wel een paar gezien maar niet eens lang genoeg om er een foto van te kunnen maken. Teleurgesteld dus terug aan land... verder naar de pinguins.

De vlakte waarop de pinguins zich bevonden was erg uitgestrekt. Ze lagen zeker niet allemaal gezellig op het strand zoals je zou denken, maar ze kwamen daar om te broeden en de jongen groot te brengen. Dit betekende dat ze overal op het land te vinden waren in de struiken en kleine holen met daarin de moeders met hun jongen. Best een mooi zicht om er langs te lopen en onder elke struik pinguins te zien.

Daarna gingen we naar een museum met uitgebreide tentoonstelling van de fosielen die er allemaal in de streek gevonden werden van dinos, even een duik in Jurassic Park mar dan enkel de skeletten.

Dan s avonds om 21u terug de bus op voor een rit van 22u naar Buenos Aires.

De groeten,

Geert

Op het einde van de wereld Ushuaia

Na een zeer rustige dagje in El Calafate waarbij ik niets gedaan heb behalve mijn volgende trips vastgelegd. In El Calafate bevalt eigenlijk zeer weinig te beleven en het wordt werkelijk overrompeld door toeristen dus was mijn beslissing om snel te vertrekken snel genomen.

Aangezien natuurlijk vanuit Calafate alles naar Ushuaia voor de volgende weken is volgeboekt ben ik naar alternatieven gaan zoeken. Zo kwam ik bij de obscure vliegmaatschappij LADE uit. Daar kon ik vandaag al direct mee naar Ushuaia vliegen maar dan wel vanuit Rio Galegos. Dat betekende dus eerst een busrit van 4 uur. Niet erg dus ware het niet dat de bus om 3 am. vertrok. Dus het slapen heb ik maar gelaten voor wat het was en ben naar een pub getrokken waar er snoerharde live optredens waren van lokale beginnelingen. Jezus waren die slecht, maar in slaap vallen zat er daardoor ook niet in he.

Daarna de bus op en opnieuw 4 uur wachten in de luchthaven om hier tegen 14 u toe te komen en een hostel te zoeken.
Ik heb ook direct via LADE maar direct geboekt om hier ook weg te raken. Maandag middag vlieg ik naar Commodore op 5 uur bus van Puerto Madryn. Het is twijfelachtig dat ik daar maandag zal geraken maar dat zien we dan wel ...

Vandaag hier voor de vlgende twee dagen wat trips geboekt. Morgen wat paardje rijden en zondag eerst met de bus het national park hoepelijk zonder te veel wandelen want dat linkerbeen wil nog altijd niet echt mee. In de namiddag zal het rustig bootje varen worden op de Beagle Channel. Het bezoeken van zeehonden en pinguins sla ik over gezien ik die vanuit Puerto Madryn ga bezoeken.

Ik ben ondertussen twe keer fameus goed gaan eten in visrestaurants. Kingkrab soep en als hoofdgerecht en de andere keer een uitgebreide vispan. Beide keren zeer lekker en dat natuurlijk vergezeld van een schitterende witte wijn. De prijs was er natuurlijk ook naar : een kleine 25 euro , een fortuin dus naar lokale begrippen.

Mijn eerste trip bestond uit paardrijden doorheen de heuvels rond Ushuaia, best een leuke trip om de natuur eens anders te bekijken zonder zelf me te moeten vermoeien om een panoramisch uitzicht te krijgen. En niet te vergeten nog eens leuk om te paard te gaan, dat was alweer geleden van in Honduras toen ik doorheen de koffieplantages reed.

Gisteren deed dan de twee andere trips : eerst met de bus naar het national park samen met een groep gepensioneerden ... garantie dus dat er niet veel gewandeld moest worden he. We gingen naar enkele viewpoints die wel ok waren maar in vergelijking met Torres del Paine niet te veel voorstelden.

Namiddag ben ik dan bootje gaan varen naar de vuurtoren van Ushuaia, opnieuw vergezeld door een hoop Argentijnse en Spaanse gepensioneerden. Ik had duidelijk het meest avontuurlijke reisbureau uitgekozen ... Onderweg werd er langs tal van eilandjes gevaren waarbij je de vogels en zeeleeuwen kon bekijken. Opnieuw erg rustig maar best eens leuk.

Beide trips werden dus weer volledig begeleid met spaanssprekende gidsen en eigenlijk had ik geen probleem om alles perfect te volgen. Best aangenaam te zien hoe je taal erop kan vooruit gaan.

Geert

Perito Moreno schitterende ijsmassa

Nadat mijn wekker die door de eigenares van het hostel was gezet al om 5.15u afging (een dik uur te vroeg voor een busje dat je om 7u komt oppikken) had ik dus alweer niet echt kunnen bijslapen. Maar met een busrit van 5 uur voor de boeg zou ik dat wel inhalen.

Eenmaal aan de Perito aangekomen namen we eerst de boot om alles eens van dichtbij te bekijken en de vallende ijsmuren te aanschouwen. Natuurlijk als ik op de boot zit valt er niets ... as usual he, maar toch prachtig hoe er zo een muur van ijs voor je ligt van 60m hoog en 160 m diep onder het water.

Daarna naar de viewpoints om alles van wat hoger te aanschouwen en even mooi moet ik zeggen al heb ik wel een klein stukje zien vallen. Natuurlijk opnieuw toen ik van het ene punt naar het andere aan het wandelen was viel er een grote muur tegen de vlakte, het moet een ongelooflijk zicht geweest zijn maar aan den deze moet je het niet vragen... Ik zal dan maar voor het geluk in de liefde gaan zeker, welliswaar in de toekomst dan ;-)

Na alles geduldig aanschouwd te hebben op naar El Calafate om eindelijk even rustig aan te doen. Gezien ik alles zo vlot in elkaar heb laten doorlopen heb ik ondertussen 3 dagen voorsprong op mijn schema. Dus seffes voor het eerst een dagen een goede maaltijd en ik zal me zeker eens goed laten gaan. Morgen hier wat rondlopen en een manier zoeken om in Ushuaia te raken, de vluchten zijn al tot in december volgeboekt dus dat wordt weer eens bussen voor 18 uur vermoed ik maar dat zoek ik morgen wel uit.

Torres del Paine 199 keer sterven, 200 keer verrijzen

Na een busrit van 3 uur kwamen we om 12u met 4 aan in Puerto Natales. Met 4 ondertussen want op de bus zat ook een Duitse die alleen ging rond trekken en dus stelde ik voor met ons mee te komen. De 2 Brasilianen had ik ondertusen leren kennen en die gasten bleken echte extreme sporters te zijn. Ze deden iets waarbij je hele dagen moest lopen, zwemmen, roeien, fietsen door bergparcours. Kortom de ideale gezellen om me mee op sleeptouw te nemen zou blijken. De Duitse, OK ze zag er eigenlijk niet uit, maar ik zou ten minste iemand hebben om op mijn tempo mee rond te lopen als de Brasilianen aan dubbele speed begonnen lopen. Ik was ondertussen met de Duitse overeengekomen dat we samen een tent huurden om te kamperen.

Zonder reservatie onderdak vinden in een refugio zou immers niet gegarandeerd zijn.
Vooraleer te vertrekken gingen we wat eten inslaan om dan tegen 2.30 de bus te nemen naar Torres Del Paine 120km verderop.

Aan de ingang stapten we af en begonnen we te stappen tot het eerste basiskamp. We waren de enigen die dit deden. De rest nam gewoon een busje tot dat kamp. Maar het was een goede test om te lopen met een rugzak van +/- 20kg op te rug met daarin je kleren, slaapgerief, tent en natuurlijk eten. Het was zowat anderhalf uur lopen tot het eerste kamp en tegen dan wist k eigenlijk al genoeg STERVEN ging ik. Maar natuurlijk moest het nog allemaal pas beginnen. Immers we zouden nog een dikke twee uur de bergen in lopen tot het basiskamp refigio Chilino van de eerste vallei. Daar kwamen we aan tegen 20.30. Den deze rood en paars van myserie. Tentje opzetten wat eten en knorren maar want we hadden het in ons hoofd om de zonsopgang te zien over de Torres en dus moesten we om 4 uur opstaan.

Tegen half 5 begon de dan de klim naar de top waarbij we in de donker onze weg naar boven zochten, gelukkig nu zonder rugzak die we in het kamp hadden gelaten. Tegen 6 waren we boven natuurlijk net telaat voor de zonsopgang maar het zicht op de Torres was toch meer dan de moeite waard.
Daarna begon de weg naar beneden tot in het kamp, tent opbreken en verder trekken naar het volgende kamp op 6 uur wandelen met rugzak door zeker geen plat landschap maar langs mooie meren. In totaal dus na een goede 10 uur lopen kwamen we daar dan aan volledig kapot. Dus snel wat eten en knorren maar ... Natuurlijk hadden noch ik noch de Duitse vuur of potten bij of iets om warm te eten en waren we op de vrijgevigheid van de Brasilianen aangewezen om ons wat aardappelpuree en risotto toe te schuiven. En dat smaakt op dat moment beter dan eender welk 5-sterrenmaal.

De derde dag stond de Valle Frances op het programma. Dit betekende eerst 3 uur met rugzak tot het Campo Italiano in het dal van die vallei en dan volledig tot boven voor adembenemende zichten op de gletsjer, lichtblauwe meren, en dan helemaal op de top een 360graden view op alle schitterende bergen rondom, elke druppel zweet en verrokken spier was het wel waard ...

Ondertussen waren de Brasilianen al lang vooruitgelopen want ze wilden niet in het kamp onderaan slapen maar een kamp nog 2.30u verderop. Tegen dat ik beneden was om 19.15u was bij mij de pijp meer dan uit en overtuigde ik de Duitse om daar te blijven. Er waren wel geen faciliteiten zoals in de andere kampen dus werd het wassen in de rivier van ijswater en koud eten van brood, worst en kaas. En dat natuurlijk doorspoelen met de Chateau Eau de Neige die in overvloed door de rivier gutst. Lekker toch volledig opgaan in de natuur ;-)

De volgende dag vroeg dus in de achtervolging op de Brasilianen want die moesten we terug te pakken krijgen gezien dit voor mij de laatste dag zou zijn en we hun hoofdlicht gekregen hadden en natuurlijk de wandelstok moesten terug geven. Tegen 10 u kwamen we dus in hun kamp aan waar ik mijn rugzak met veel plezier achterliet om een laatste klim in te zetten van 2 uur om naar het viewpoint te gaan op de gletsjer.

Daar liet ik de rest verder gaan naar hun laatste kamp aan de gletsjer terwijl ik terugliep om de boot te pakken naar het uiteinde van het park en dan de bus te nemen naar Puerto Natales. Helaas had mijn linkerbeen het tegen dan volledig gehad zodat het een terugtocht werd van afzien en in slakkentempo. Klimmen gebeurde in een goede 2 uur, voor het teruglopen had ik een dikke 3 uur nodig. Ik mank vandaag nog steeds ...

Van het weer heb ik helemaal niet te klagen gehad. Als grote uitzondering heb ik eigenlijk 4 dagen perfect zonnig weer gehad, iets wat zeker niet normaal is voor dit gebergte waar het blijkbaar heel vies kan doen, allee toch wat geluk he ...

Volledig voldaan en nog een pak meer blij dat het achter de rug was zei ik daaaaag aan de prachtige bergen met een laatste view op de Cuernos en kwam ik dus terug in Puerto Natales tegen 22.30u waar ik direct al een busje boekte om tegen 7u naar El Calafate te gaan met direct visit aan de beroemde Perito Moreno gletsjer.

Bariloche - Puerto Mont cruise over de meren

Vertrekken uit Bariloche moet in stijl vond ik dus had ik me maar een plaats geboekt voor een 3-voudige cruise over de meren tussen Bariloche en Puerto Montt in Chili (kostprijs 160$). Eigenlijk is het niet meer dan 3 bootreizen over de meren en dan ertussen met de bus naar de volgende boot gebracht worden. Enfin dat is het toch als je het droog zou beschrijven ...
In realiteit waren het prachtige tochten doorheen de mystieke bergen met besneeuwde toppen over blauwe meren (het ene nog blauwer dan het andere). Het was dus een rustige dag genieten van het landschap.

De boot enfin bus diende tegen 19u aan te komen in Puerto Montt, ruimschoots op tijd dus om tegen 21u het vliegtuig te nemen naar Puncta Arenas. Helaas zaten er iets te veel Jappen en ouwe mensen op de tocht die overal nogal lang treuzelden dus zodat ik tegen de gids mijn beklag ging doen. Tegen 20.10 kwamen we dus aan in Puerto Varas en vandaar was het nog eens 20min naar Puerto Montt en dan nog een 20 min naar de luchthaven. Ik zag de bui dus al hangen ...

Dus in Puerto Varas uit de bus gespongen en naar een taxi gelopen en deze gevraagd hoeveel hij moest hebben om me naar de luchthaven te brengen. Het antwoord was 12.000 Chileense pesos (+/- 24$) waarop ik zei dat ik hem er 15.000 zou geven indien hij me op 20 min daar kon brengen. Dus vlogen we tegen 150 km/h over de chileense wegen en haalde ik mijn vliegtuig nog net.

Aan de luchthaven stapte ik op een busje naar de stad Puncta Arena. Daar ontmoette ik 2 Brasilianen die ook op weg waren naar Torres del Paine. Dus gingen we samen op een kamer en een pint pakken in stad tot +/-2 u om tegen 7 u er terug uit springen om de bus te pakken naar puerto Natales, maar dat is de volgende episode.

Geert

Bariloche prachtige meren en bergen

Na mijn busrit van 20 uur ben ik gisteren om 15.30 hier in Bariloche gearriveerd. De bus was eigenlijk best comfortabel en je kreeg er 3 maaltijden geserveerd. Ook het slapen viel me goed mee. De beste investering die je kan maken voor zowel het slapen in een hostel met minstes 3 anderen op de kamer, voor in de bus of het vliegtuig zijn oordoppen van was en een ooglap om het altijd donker te houden. Dit werkt perfect, je bent dan afgesloten van de rest van de wereld en kan rustig pitten ook al komen je kamergenoten laat binnen en steken ze het licht aan ...

Na in een hostel ingetrokken te zijn ben ik maar direct het stad ingewandeld. Blijkbaar had een hostel gekozen op de rand van de stad zodat het toch een 2 km wandelen was maar ja langs het meer is dat niet echt een probleem, gewoon genieten van het zicht.

In het stad heb ik een tijdje rondgewandeld en dan als een ouwe pee op een toeristentreintje gesprongen dat je rondreed door het hele stadje. Zeker de makkelijkste weg om op een uur alles gezien te hebben en er nog wat uitleg bij te krijgen (natuurlijk uitsluitend in het Spaans).

Bariloche blijkt erg beroemd om ... jawel zijn chocolade. Naar het schijnt samen met Sucre in Bolivia denk ik, de beste van Zuid Amerika. Ik ben dan ook maar verschillende stukken gaan proeven en hij is zeker niet slecht, met 10-tallen verschillende soorten. Chantal je zou je hier helemaal kunnen laten gaan daarover bestaat geen twijfel.

Tot slot van de avond ben ik dan maar naar een goed restaurant gegaan en heb mijn zoveelste Bife de Chorizo naar binnen gespeeld (of de beste argentijnse steak). In dat resto bleek er een tango optreden te zijn en dat was goed entertainment voor een lange maaltijd. Doe daar nog een goede fles wijn bij en jawel genieten .... Natuurlijk moest ik uit het publiek gehaald worden om het ook eens te proberen met de danseres en buiten 2 keer op haar tenen gestaan te hebben met mijn trekkingschoenen viel dat wel mee. Tja zij heeft me gekozen he, dan moeten ze achteraf niet komen klagen ...

Voor vandaag had ik dan een full tour voor de omgeving van Bariloche te bekijken geboekt. Zo gingen we naar verschillende viewpoints met de prachtigste uitzichten.

Verder bezochten we ook het nu verlaten skistation, een waterval, ...

Maar een tweede leuke activiteit was de Canope, waarbij je tussen de bomen door aan een draad glijdt, een fun experience en op het eind dan van de top rappelen tot beneden.

Seffes nog een hap eten en dan ga ik een keer vroeg maffen want morgen een lange dag voor de boeg. Om 6.30 start ik met verschillende busreizen en boottochten over de verschillende meren tussen de bergen tot in Puerto Montt in Chile. Daar kom in rond 19.30 aan om dan direct naar de luchthaven te gaan en te vliegen naar Puncta Arena ver in het zuiden. Daar zal ik dan moeten maffen om de volgende dag naar Puerto Natales te bussen en vandaar het natuurschoon van Torres Del Paine te gaan ontdekken.

Tot de volgende dus al weet ik niet juist wanneer (wellicht in Puerto Natales)

Geert

Op zoek naar de hoogste berg van de Amerikas

Hoi,

Na een rustige zondag ben ik maandag op daguitstap gegaan naar het hooggebergte in de omgeving van Mendoza. Een lange busrit doorheen een mooi landschap met enkele stops onderweg. Het hoogtepunt was een korte trekking daar de nog laatste sneeuw om een goed zicht te hebben op de Aconcagua de hoogste berg in de Amerikas met zijn 6962m.

Daarna nog een stop voor een late lunch in de Campo Base lodge in een klein skiresort dan nu verlaten is en dat dient voor de moedigen die de 15 daagse trek naar de top van de Aconcagua willen wagen.

Vandaag opnieuw een daguitstap om dan toch eens te gaan raften. Weer eens een nieuwe ervaring om zo door de golven van een best wilde rivier te klotsen. Ik moet zeggen dat de beleiding goed was met enige uitleg vooraf en wat oefening vooraleer de ergste stukken eraan kwamen. Als softie ben ik maar redelijk naar axchter in de boot gaan zitten. De voorsten moeten toch altijd het ergste opvangen en dat was nu niet anders.

Na een goed uurtje zat het er weer op en heb ik voortijdig een bus genomen terug naar Mendoza want ik wil vanavond vertrekken naar Bariloche en moest nog een ticket kopen voor de bus. Goed dat ik dat deed want toen ik om 15.30 in de busterminal kwam bleken er nog 3 plaatsen voor de enige bus die om 20u vertrek en morgen om 15u aankomt. Het belooft een lange rit te worden maar ja 104 pesos... anders is het morgen vliegen naar BA en dan naar Bariloche voor 650 pesos en niet vroeger daar te zijn. Het vliegen zal me nog redelijk wat gaan kosten heb ik al door.

Zo tot in Bariloche dus voor het vervolg ...

Geert

Rustige dag in Mendoza

Zoals al gisteren te verwachten was is het raften vandaag aan mij voorbij gegaan.
Toen ik gisteren op de kamer terug kwam begon ik met een Ier te babbelen die bleek afgesproken te hebben met 2 meisjes en eigenlijk nog iemand zocht om hem te vergezellen voor de avond. Gul als we zijn heb ik me maar als chinese vrijwilliger opgegeven.
Ze zagen er zeker niet slecht uit (zoals bijna alle vrouwen hier zoals ik al schreef) en we zijn dan een traditionele asado gaan eten buiten de stad tegen 24u (het eten wordt hier alsmaar later en later...), best leuk en daarna in een cafeetje wat verder zeveren. Het rare van de cafes hier is dat iedereen aan een tafel zit en zevert maar niemand staat rechtom wat te bewegen. Daarvoor wordt er naar een disco gegaan. Dus deden we dat ook tegen 4.30 om tegen 7.30 terug in het hostel aan te komen. Best een leuke avond maar 1u slapen vooraleer voor de raften op een rivier niveau 3+ te gaan (de schaal gaat maar tot 5) vond ik toch wat te veel van het goede om mijn leven te wagen dus 20€ weggegooid maar ja...
Vandaag namiddag terug met een van de twee naar het schitterende en enorme park geweest (ja ook met de Ier erbij) en rustig gezeten en mateh gedronken. Alle locals zitten op zondag in het park dat is traditie en het is er dan ook erg druk maar toch rustig.
Mateh is hier de nationale drank die de buitenlanders eigenlijk nooit drinken. Het echt iets van de locals waarbij er een kruid in een houten potje wordt gedaan en wat suiker erbij (een heel proces om het te mengen) en dan heet water erover om tot slot te drinken uit een metalen rietje met een soort filter onderaan zodat je geen kruid binnen krijgt. Iedereen drinkt uit dezelfde pot en aan hetzelfde rietje, gewoon als het water leeg is wordt er opnieuw wat kruid opgedaan en wat suiker en opnieuw heet water en de volgende drink het dan weer leeg. Een echt traditioneel gebruik. Een leuke ervaring die je niet mag missen.


Vanavond vroeg mijne nest in om morgen om 7u een dag de bergen in te trekken zonder welf te veel te wandelen maar met schitterende zichten.

Tot de volgende,

Geert

Mendoza een leuk paradijs

Na mijn aankomst gisteren ben in de stad gebleven en heb ik uren rondgewandeld. In de avond was er in het hostel een BBQ zodat ik snel heelwat mensen leerde kennen zoals enkele zwitsers, en Aussies met zie ik erna enkele pinten ben gaan pakken en erna nog naar een discotje ben gegaan.

Ik moet zeggen dat ze me niet hadden voorgelogen : als je hier over straat loopt kom je de ene mooie na de andere nog prachtigere vrouw tegen. Het zicht is zeker de moeite waard, echter nog niets ondernomen ...

Vandaag ben ik met de bus naar het dorp Maipu gegaan en daar een ouwe kar dat zich taxi noemde met een gezellige oude man gehuurd voor de namiddag om me van de ene bodega naar de andere te laten rijden.

In totaal heb ik er 3 gedaan gezien ik pas tegen 1 uur aankwam (tja af en toe even slapen mag ook wel eens he).
De eerste was een groot wijnhuis met industiele productiefaciliteiten. Er was daar ook een wijnmuseum en de uitleg die werd gegeven was professioneel en erg interessant. De 2 wijnen zelf die ik te proeven kreeg vond ik maar niks.

Daarna ben ik naar een kleine artisanale bodega gegaan en daar legde de 86-jarige eigenaar me alles uit hoe het vroeger in zijn werk ging maar nu werd daar niet meer op die manier geproduceerd. De wijn zelf was best ok 4 soorten geproefd.

De laatste was een lucky choice van me. Het bleek van een Frans koppel te zijn dat twee jaar geleden de bodega kocht en volledig opknapte en samenwerkt met een van de toponologen uit Frankrijk die hier een afdeling opende. Ze zijn erg klein maar maken nu al topwijn en dat zal duidelijk enkel nog kunnen verbeteren. Gezien de vrouw de indruk kreeg dat ik wijn erg apprecieerde en er ook wel wat van kende (alle de schone schijn goed kunnen ophouden) deed ze voor mij alleen de hele uitgebreide uitleg en nadien kreeg ik alle wijnen te proeven 7 stuks erg leuk en goed. Af en toe wel gelijk de echte gewoon geproefd en gespuugd, voegt enkel toe aan de schijn he. Maar tijdens de terugrit toch op de bus in slaap gevallen ...

Vanavond waarschijnlijk opnieuw op stap en morgen misschien rafting doen op de wildwater rivier met water van 8 graden ... tenminste als ik uit mijne nest geraak.

Tot de volgende

Geert